Categories

    
    

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΔΟΤΗ

Μισό αιώνα µετά την Χούντα

Σε άλλες σελίδες ο αναγνώστης µπορεί να διαβάσει ένα συναρπαστικό, πληροφοριακό απόσπασµα από το τρίτοµο έργο των αποµνηµονευµάτων του ασθενούντος τον τελευταίο καιρό πρώην Βασιλέως που εξέδωσε µε εξαίρετη επιµέλεια ο Δηµοσιογραφικός Οργανισµός Λαµπράκη τον περασµένο χρόνο. Αφορά την στάση του Κωνσταντίνου έναντι στην χούντα που κατέβασε τα τανκς στους δρόµους της Αθήνας, την 21η Απριλίου, κατέλυσε την συνταγµατική τάξη, κατάργησε τις ελευθερίες του λαού, επέβαλε λογοκρισία στον Τύπο και συνέλαβε πολιτικούς και πολίτες που θεωρούσε επικίνδυνους για την ύπαρξή της.

Έτσι άρχισε πριν µισό αιώνα η µεγάλη εθνική παρακµή. Μια τροµερή περίοδος της ελληνικής ιστορίας. Εκείνη την ηµέρα ξεκίνησε η πορεία προς τον κατήφορο στον οποίο εγκαταλείφθηκαν αξίες, ήρθε η συµφορά της Κύπρου, ανέβηκε στην εξουσία ο Ανδρέας Παπανδρέου και ξεκίνησε µια εποχή διαφθοράς και κοινωνικής αποσύνθεσης που συνεχίστηκε από τους διαδόχους του, οι οποίοι κατέφυγαν στον αλόγιστο δανεισµό και "έφαγαν" τα δανεικά µαζί µε τον λαό.

Αποτέλεσµα της χούντας ήταν η στρατιά των λεγόµενων "αντιστασιακών" που µετά την πτώση της κατέλαβαν καίριες θέσεις στο δηµόσιο και επέβαλαν ένα καθεστώς φοβίας εναντίον όσων δεν διεκδίκησαν αυτόν τίτλο. Η αλήθεια είναι ότι οι πραγµατικοί αντιστασιακοί µετά τον Αλέκο Παναγούλη ήταν πολύ ολίγοι αλλά πρώτος από όλους ο Κωνσταντίνος. Η άµεση, αυθόρµητη αντίσταση στην χούντα, η άρνησή του να συνεργαστεί µε τους συνταγµατάρχες και το αποτυχόν κίνηµα του, του στοίχισαν τον θρόνο.

Δεν είµαστε "βασιλικοί". Πιστεύουµε ότι δεν χρειάζονται πλέον βασιλιάδες, αν και ο Κωνσταντίνος και ο πατέρας του απεδείχθησαν πιο δηµοκρατικοί από πολλούς πολιτικούς.

Η Δηµοκρατία λειτούργησε αρκετά καλά επί Παύλου και Κωνσταντίνου. Και θα ξεπερνούσε και την σοβαρή πολιτική κρίση του 1967 χωρίς το πραξικόπηµα που έφερε κοµουνιστές στην εξουσία και αναρχικούς που καίνε την Αθήνα.

Η αντικειµενικότητα επιβάλλει την αναγνώριση ότι η χούντα βελτίωσε το βιοτικό επίπεδο του λαού. Η χώρα ευηµερούσε χωρίς δάνεια, χωρίς µνηµόνια, χωρίς ανεργία. Όταν έπεσε η δικτατορία, η χώρα είχε πλεονασµατικό προϋπολογισµό. Δεν χρωστούσε δεκάρα σε κανένα. Δεν υπήρχε διαφθορά, δεν ακούστηκε κανένα σκάνδαλο όπως τα αµέτρητα των διαδόχων της, δεν υπήρχε η σηµερινή φτώχεια. Οι πρωτεργάτες της χούντας πέθαναν πάµπτωχοι. Αδέκαροι. Αυτά είναι αναµφισβήτητα γεγονότα, αλλά δεν είναι δυνατό, σε καµία περίπτωση, να δικαιολογήσουν την δικτατορική λύση.

Απογοητευτική ήταν η στάση των Ελλήνων απέναντι στην δικτατορία. Την ανέχθηκαν για επτά ολόκληρα χρόνια. Δεν ξεσηκώθηκαν. Τίποτε δεν έδειχνε ότι οι πολίτες υπέφεραν από την κατάργηση των ελευθεριών τους και δεν υπήρχαν ενδείξεις ότι υποφέρουν. Μηδαµινές ήταν οι λαϊκές αποδοκιµασίες. Ποδόσφαιρο, ταβέρνα, συρτάκι.

Το ερώτηµα είναι αν διδάχθηκε κανείς τίποτε από αυτήν την τραγωδία.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Σ. ΜΑΚΡΙΑΣ

    

Δηµοσιογράφοι και πολιτικοί

Το Αµερικανικό Σύνταγµα σαφέστατα ορίζει ότι το Κογκρέσο δεν µπορεί να ψηφίσει νόµο που περιορίζει την ελευθερία της έκφρασης. Αυτή είναι µια από τις πιο πολύτιµες εγγυήσεις για την προστασία των δηµοσιογράφων και των µέσων ενηµέρωσης. Και ο αµερικανικός Τύπος έχει γράψει λαµπρή ιστορία ελέγχου της κρατικής εξουσίας, δηµοσιεύοντας πληροφορίες που αποκαλύπτουν σκάνδαλα στην δηµόσια και ιδιωτική ζωή. Γι' αυτό, σε όλες τις χώρες, οι Κυβερνήσεις προσπαθούν "να τα έχουν καλά" µε τα Μέσα Ενηµέρωσης, ενώ σε άλλες επιδιώκουν να τα θέσουν υπό τον έλεγχό τους. Οι δικτάτορες, το πρώτο πράγµα που κάνουν όταν ανέβουν στην εξουσία, είναι να επιβάλλουν λογοκρισία και να απαγορεύουν την κυκλοφορία εντύπων. Φιµώνουν κάθε φωνή ελέγχου και κριτικής των έργων τους.

Ο Τύπος, γενικά, ασκεί υψηλό πολιτικό και κοινωνικό λειτούργηµα, γι' αυτό και θεωρείται παντού ως η "τετάρτη εξουσία". Ο Τύπος πληροφορεί τους πολίτες, τους ενηµερώνει, τους βοηθά στην καθηµερινή τους ζωή, τους µορφώνει. Οι δηµοσιογράφοι ασκούν ένα πολύ σοβαρό επάγγελµα. Και, ως επί το πλείστον, το κάνουν αυτό µε υπευθυνότητα και µε προσωπικές θυσίες.

Αλλά δεν λείπουν και οι καιροσκόποι που κατασκευάζουν ειδήσεις και παραβιάζουν τους βασικούς κανόνες του επαγγέλµατος. Δεν λείπουν οι εκβιαστές ούτε τα ρυπαρά, κατάπτυστα, σκανδαλοθηρικά έντυπα και σταθµοί που µεταδίδουν ανακρίβειες, ή πλαστές ειδήσεις, σπιλώνουν υπολήψεις, ή επικρίνουν κακόπιστα πρόσωπα της δηµόσιας και ιδιωτικής ζωής.

Αυτές είναι ελάχιστες εξαιρέσεις. Η συντριπτική πλειοψηφία των µέσων µαζικής ενηµέρωσης τουλάχιστον εδώ στην Αµερική ασκεί την βαρυσήµαντη αποστολή του µε αντικειµενικότητα, σεβασµό στα γεγονότα και καλόπιστη κριτική. Οι δηµοσιογράφοι είναι οι καλύτεροι φίλοι και προστάτες των δικαιωµάτων και των ελευθεριών του λαού. Είναι έντιµοι επαγγελµατίες. Αλλά υφίστανται συχνά άδικες επιθέσεις από εκείνους που φοβούνται την αλήθεια και την διαφάνεια. Πολλοί χάνουν την ζωή τους στους πολέµους.

Υπάρχουν, όµως, και πολιτικοί που είναι πολλοί χειρότεροι. Ψεύδονται. Υπόσχονται πολλά στους ψηφοφόρους για να αποσπάσουν την ψήφο τους. Είναι δηµαγωγοί, κλέφτες και ασυνείδητοι καταχραστές του δηµοσίου χρήµατος που θησαυρίζουν όταν κυβερνούν.

Ακούσατε ποτέ τίποτε παρόµοιο για δηµοσιογράφο; Ακούσατε ποτέ πολιτικό να σκοτωθεί σε πεδίο µάχης; Ταπεινοί λειτουργοί του δηµοσιογραφικού επαγγέλµατος, είµαστε υπερήφανοι για την επιλογή µας. Υπερήφανοι και για τους συναδέλφους µας που αδίκως καθυβρίζονται ως "ανέντι.

Π.Σ.Μ.

    

■ Του Κωνσταντίνου Κολίτσα | Συµβούλου Επιχειρήσεων

Ψάξτε αλλού για τυρί και αποδεχθείτε τις Mεταβολές

    

Σε κανέναν δεν αρέσουν οι αλλαγές. Είµαστε δέσµιοι των συνηθειών µας και αν εξαρτάτο αποκλειστικά από εµάς, θα επιλέγαµε να κρατάµε πάντα τα πράγµατα όπως είναι. Εξάλλου, είναι πολύ πιο εύκολο να κάνει κανείς αυτό που ξέρει και αυτό που συνήθιζε για χρόνια ή δεκαετίες ολόκληρες.

Όµως, σ’ αυτόν τον κόσµο η αλλαγή είναι η µόνη σταθερά κι αν καθίσει κανείς και αφήσει την ζωή να τον προσπεράσει χωρίς να αλλάζει ή να προσαρµόζεται στις µεταβολές που συντελούνται στο περιβάλλον του, παίρνει σιγά σιγά την κάτω βόλτα… Με λίγα λόγια, δεν θα έχει καλό τέλος.

Ένα από τα αγαπηµένα µου βιβλία σχετικά µε επιχειρηµατικά θέµατα γράφθηκε από τον δρα Σπένσερ Τζόνσον µε τίτλο «Ποιος πήρε το τυρί µου». Στο βιβλίο αυτό, χρησιµοποιείται µια ενδιαφέρουσα παραβολή για να τονιστεί ότι η αδυναµία αναγνώρισης συντελουµένων αλλαγών και προσαρµογής σε αυτές µπορεί να καταστρέψει µια εταιρία. Συνοπτικά, το βιβλίο µάς λέει ότι όταν βάλεις ένα κοµµάτι τυρί στην ίδια θέση µέσα σ’ ένα λαβύρινθο επί καθηµερινής βάσεως, τα ποντίκια θα πηγαίνουν στην συγκεκριµένη θέση για να το βρουν. Όταν πας το τυρί αλλού, δύο τινά µπορεί να συµβούν. Είτε το ποντίκι θα βρει την καινούργια θέση του τυριού, θα το φάει και θα ευηµερήσει, ή θα συνεχίζει να πηγαίνει στο ίδιο σηµείο µε την ελπίδα να επανεµφανιστεί το τυρί. Φυσικά, το τυρί δεν πρόκειται ποτέ να γυρίσει εκεί που ήταν, οπότε στην δεύτερη περίπτωση ο ποντικός θα πεθάνει της πείνας.

Δυστυχώς, συµβαίνει συχνά οι επιχειρήσεις να διακατέχονται από το ίδιο σκεπτικό µε τον ποντικό. Αρνούνται να αναγνωρίσουν την συντέλεια αλλαγών και δρουν σαν να µην έχει συµβεί καµία µεταβολή, µε αποτέλεσµα, συνήθως, να φαλιρίζουν.

Read More

    
    

Record Rebates for Pan Gregorian Upper NY

■ Members receive back 95% of the rebates, more to come

    

POUGHKEEPSIE, NY. As rebate checks get sent out across New York, Pan Gregorian Enterprises of Upper New York (PGE UNY) is very pleased to report that their members will receive 95% of their rebates, up from 86% the prior three years, and exceeding our already aggressive target of 90%. PGE UNY leverages their collective buying power to negotiate contracts, discounts and services that individual foodservice businesses cannot accomplish alone. With an expensive and tight labor pool, managing food costs is critical to restaurant success. PGE UNY saves their members 10 – 30% on items they already use.

Many group purchasing organizations (GPOs) do not report rebates on a timely basis, so it is difficult for members to determine if they have received all the rebates they are entitled to. With a goal of 100% transparency, PGE UNY has implemented a tracking system that gives each member the ability to check rebates every month. “This system has been a game changer; I am able to identify missing rebates as they occur. With this new system, I am confident that I am getting all my rebates” says Steve Moss, a member and Board Chairman.

PGE UNY is free to join and has no annual fee, so operating expenses are paid from the rebates. Maria Giannos, Member Services Representative, says “we set a goal to give back 100% within 3 years and it looks like we are on our way to accomplishing this.”