Η Ιστορία των Ζυμαρικών
Posted by estiator at 14 July, at 14 : 26 PM Print
ΠΡΟΪΟΝΤΑ
Της Τζίνας Καλλίτση
Οι ρίζες της ιστορίας των ζυμαρικών χάνονται στους αιώνες και μπορούν να ανιχνευθούν σε πολλούς πολιτισμούς ανά τον κόσμο. Η επικρατέστερη θεωρία θέλει την παρασκευή των ζυμαρικών να ξεκινάει από την Κίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σανγκ (1700-1100 π.Χ.). Τα πρώτα αυτά ζυμαρικά, τα γνωστά σε όλους μας νούντλς, παρασκευάζονταν από αλεύρι σίτου ή ρυζάλευρο που ήταν πολύ διαδεδομένο στην Κίνα.
Αντίστοιχα οι Έλληνες διεκδικούν τα ζυμαρικά ως δικό τους δημιούργημα. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο θεός Ήφαιστος είχε φτιάξει ένα εργαλείο που έφτιαχνε κορδόνια από ζύμη που θύμιζαν τα σημερινά σπαγγέτι.
Είναι πολύ πιθανό η λέξη «μακαρόνια» να προέρχεται από τη λέξη «μακαρία». Είναι γνωστό ότι οι αρχαίοι Έλληνες ετοίμαζαν αποξηραμένα παρασκευάσματα από αλεύρι και νερό που τα άφηναν μαζί με λάδι και κρασί στο τάφο των νεκρών (των μακάρων).
Η πρώτη αναφορά στην ύπαρξη των ζυμαρικών χρονολογείται γύρω στο 1000 π.χ., στην αρχαία Ελλάδα, όπου η λέξη «λάγανον» περιέγραφε μια πλακωτή τετράγωνη ζύμη από νερό και αλεύρι, την οποία έκοβαν σε λωρίδες. Η ζύμη αυτή μεταφέρθηκε και στην Ιταλία από τους πρώτους Έλληνες έποικους γύρω στον 8ο αιώνα π.χ., και μετονομάστηκε σε «laganum» στα λατινικά, τα σημερινά λαζάνια.
Η λέξη λάγανον έχει επιζήσει έως σήμερα στο πλατύ ψωμί που ονομάζεται στην Ελλάδα λαγάνα.
Η πρώτη χειροπιαστή απόδειξη για την ύπαρξη των ζυμαρικών ανήκει σε ευρήματα που ανακαλύφθηκαν σε τοιχογραφίες του 4ου αιώνα π.χ., σε οικισμό των Ετρούσκων βόρεια της Ρώμης, όπου αναπαριστώνται διάφορα σκεύη για το βράσιμο νερού, μία επιφάνεια για την ανάμιξη νερού με αλεύρι, ένας κυλινδρικός πλάστης και μαγειρικά σκεύη που χρησιμοποιούνταν για να τυλίγονται και να σχηματίζουν ζυμαρικά παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιούνται και στις μέρες μας.
Στο Βυζάντιο, τα ζυμαρικά σερβίρονταν ως γλυκό με μέλι και κανέλα. Συνέχεια αυτής της γαστρονομικής συνήθειας είναι τα Χριστουγεννιάτικα μελομακάρονα.
Μέχρι τον 14ο αιώνα, τα ζυμαρικά είχαν γίνει βασικό προϊόν στη Ρώμη και τη Φλωρεντία. Στους μεταγενέστερους αιώνες, καθώς διατίθεντο σε αποξηραμένες μορφές και πωλούνταν στα καταστήματα, τα ζυμαρικά γίνονταν όλο και πιο δημοφιλή.
Τον 17ο αιώνα, η εισαγωγή της τεχνολογίας στην παραγωγή των ζυμαρικών και η αύξηση της καλλιέργειας του σκληρού σίτου συντέλεσαν στην εδραίωση της συγκεκριμένης τροφής στα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, καθώς ήταν φτηνή και εύκολη.
Η όλη διαδικασία παραγωγής των ζυμαρικών αρχίζει περί τα τέλη του 19ου αιώνα να αυτοματοποιείται και να απλώνεται όχι μόνο σε ολόκληρη την Ιταλία αλλά και σε όλο τον κόσμο γενικότερα και αρχίζουμε πλέον να μιλάμε για την Βιομηχανία Ζυμαρικών.
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν μια μεγάλη ομάδα μεταναστών μεταφέρθηκε από την Ιταλία στην Αμερική τα ζυμαρικά έγιναν κοινό τρόφιμο στις Η.Π.Α.. Από τότε άρχισε να φτιάχνεται σπαγγέτι στην Αμερική.
Στις μέρες μας, τα ζυμαρικά αποτελούν ένα από τα βασικά διατροφικά προϊόντα πολλών λαών ανά τον κόσμο, όπου άνθρωποι από διαφορετικές κουλτούρες απολαμβάνουν τις παραδοσιακές τους συνταγές αλλά και χιλιάδες παραλλαγές τους, προσαρμοσμένες στις διατροφικές ιδιομορφίες και τα γούστα της κάθε χώρας.
